Historia obiektu

Murowany, reprezentacyjny pałac został wzniesiony w 1820 r. przez Jana Stadnickiego w stylu późnego klasycyzmu w miejscu starego drewnianego dworu należącego wcześniej do Boratyńskich. Po bezpotomnej śmierci Jana Stadnickiego w 1862 r. majątek dworski powrócił do rodziny jego żony Katarzyny z Krasickich. W latach 1862-1914 pałac stanowił kolejno rezydencję Kazimierza i Jana Kantego Krasickich oraz jego córki Heleny Izabeli. Od 1914 r. z chwilą nabycia majątku ziemskiego przez Mariana Wacława Lisowieckiego mieszkającego w sąsiednich Chłopicach, pałac przestał pełnić funkcje rezydencjonalne. Podczas pierwszej wojny światowej w budynku pałacu funkcjonował szpital dla żołnierzy armii austriacko-węgierskiej, a podczas drugiej wojny światowej jego wnętrza były wykorzystywane w części jako magazyn zboża. Po 1944 r., kiedy majątek ziemski został rozparcelowany, budynek pałacu pełnił początkowo rolę mieszkalną dla repatriantów, a później w jego murach funkcjonowała szkoła podstawowa. W okresie PRL budynek o powierzchni użytkowej 508 m² przeszedł dwukrotnie gruntowne prace remontowe, które miały miejsce w latach 1963-1975 i 1987 r. Po zakupie przez inwestora prywatnego zaniedbanego i opuszczonego budynku pałacu w latach. 90. XX w. został on w pełni wyremontowany i częściowo przebudowany, a obecnie jest wykorzystywany jako obiekt hotelowy i centrum konferencyjno-bankietowe „Dwór Boratyn”.

Opis obiektu

Pałac usytuowany jest w malowniczym otoczeniu dawnego parku dworskiego na lekkim wzniesieniu we wsch. części zespołu pałacowo-parkowego. Budynek pałacu częściowo podpiwniczony, otynkowany wzniesiony z cegły na rzucie zbliżonym do leżącej litery „F” z niewielkim ryzalitem od strony pd., kryty dachem łamanym o pokryciu z blachy. Parterowa dobudówka z użytkowym poddaszem nakryta dachem trójspadowym wykonanym z dachówki. Bryła budynku dość zróżnicowana przestrzennie, która składa się z niepodpiwniczonego piętrowego korpusu głównego i przylegającej do niego wieży o trzech kondygnacjach wzniesionej na rzucie zbliżonym do kwadratu w części pn.-wsch. oraz parterowej dobudówki na rzucie kwadratu w części wsch. Obecna elewacja frontowa od strony pd. (pierwotnie w okresie XIX i 1. poł. XX w. tylna) o dwóch kondygnacjach z wyjątkiem parterowej przybudówki w części wsch. Elewacja tylna od strony pn. parterowa (historycznie frontowa) z wieżą o trzech kondygnacjach. Pierwotny układ wnętrz nie jest zachowany, który w ciągu kolejnych przebudów, remontów i zmian funkcji budynku, był wielokrotnie modyfikowany. W części parterowej korpusu głównego funkcjonuje kompleks restauracyjny, a na piętrze znajdują się apartamenty hotelowe.

Dostępność obiektu. Zabytek dostępny

Autor noty: oprac. dr Andrzej Gliwa, OT NID w Rzeszowie, 03.10.2023 r.