Choć obiekt w wyniku remontu częściowo stracił urok ziemiańskiej siedziby stanowi nadal ważny składnik krajobrazu kulturowego wsi.

Historia

Wieś Ocieka założona została dopiero w 2. poł. XVI w. Historia założenia dworskiego w Woli Ocieckiej sięga co najmniej XVIII w., kiedy założenie przeszło z rąk Lubomirskich do Lassockich a potem do Reyów, w tym do hr. Kajetana Ignacego Reya. Obecny dwór wzniesiono w l. 20. XIX w. dla Anny z Reyów i Eustachego Romerów, przed poł. XIX w. powstała również, zachowana do dziś, murowana kapliczka w parku. Kolejnymi właścicielami majątku byli: Władysław Romer, po nim jego żona Wanda z Wiśniowskich Romerowa. W l. 20. XX w. właścicielką dóbr Ocieckich liczących 889 hektarów była hr. Maria Romer. W czasie II wojny światowej zostały zniszczone budynki gospodarcze z zespołu dworskiego. Po 1945 r. dwór użytkowany był przez Gminna Spółdzielnię, w l. 1955-1999 stanowił siedzibę szkoły. W 1986 r. został rozbudowany o piętrową część od zach. Od 2001 r. stanowi własność prywatną, przeszedł gruntowny remont i rozbudowę przystosowujące go do nowej funkcji hotelowej i konferencyjnej.

Opis

Zespół dworski położony jest w środkowej części wsi, po pn. stronie lokalnej drogi na terenie płaskim. Dwór z ulokowany na terenie sporego parku, od drogi dzieli go gazon z podjazdem, w pd.-wsch. narożniku parku umiejscowiona jest murowana kaplica.

Dwór wybudowano na rzucie prostokąta, z portykiem wgłębnym od frontu, jako obiekt o dwu traktach podłużnych. Od zach. dobudowana jest część o rzucie prostokąta a od pn. niewielki, prostokątny aneks.

Prostopadłościenna bryła, parterowa z wysokimi suterenami i użytkowym poddaszem, przekryta jest dachem dwuspadowym w zasadniczej bryle, nad dobudówką i aneksem dachami trzyspadowymi, urozmaicona od frontu czterokolumnowym portykiem wgłębnym oraz niewielkimi lukarnami w dłuższych połaciach dachu. Ściany dworu są wymurowane z cegły, obustronnie tynkowane, dachy pokryte dachówką ceramiczną. Elewacje osadzone są na cokole. Elewację frontową zasadniczej części zaprojektowano jako symetryczną, jedenastoosiową, z pięcioosiowym portykiem wgłębnym pośrodku, flankowanym przez trzyosiowe człony, zachodnią dobudówkę jako czteroosiową. Elewacja północna wieloosiowa, elewacje boczne jednoosiowe. Dekorację historycznej części budynku stanowią: kanelowane pilastry w narożach, w elewacji frontowej wysmukłe lizeny z dekoracją płycinową połączone łukami odcinkowymi a w częściach współczesnych tralkowe balustrady tarasów.

Park zachował się w postaci swobodnie rozmieszczonych nasadzeń historycznych, naturalnego lasu łęgowego, dąbrowy i olszyny. Przez obecnego właściciela uzupełnionymi, niezbyt umiejętnie, dużą ilością zimozielonych roślin iglastych na całej powierzchni.

Kapliczka wybudowana została na rzucie prostokąta z wydzieloną częścią ołtarzową, z cegły, dachy pokryte są obecnie blachodachówką. Dominantę bryły stanowi uskokowy, sterczynowy szczyt w fasadzie osadzony na czterech kolumnach toskańskich.

Obiekt dostępny.

Oprac. Barbara Potera, OT NID Rzeszów, 06-08-2019 r.