Historia obiektu

Murowana i otynkowana dzwonnica na rzucie wydłużonego prostokąta została wzniesiona w pocz. XX w. z inicjatywy proboszcza ks. Ignacego Łacheckiego w pn.-zach. części wzgórza kościelnego w miejscu wcześniejszej drewnianej dzwonnicy powyżej zachowanego na tym odcinku wału obronnego. Projekt dzwonnicy przypisywany jest znanemu architektowi i konserwatorowi zabytków Zygmuntowi Hendlowi. Dzwonnica wyposażona jest w trzy dzwony z których najstarszy zwany „Jan” o wadze 400 kg wykonany został w przemyskiej ludwisarni Andrzeja Wodzirejowicza w 1649 r. z fundacji Jana Bujniewicza. Pozostałe dwa dzwony  zwane „Antoni” i „Stanisław” odlane zostały w 1927 r. po konfiskacie oryginalnych dzwonów przez władze austriackie jeszcze podczas pierwszej wojny światowej.

Opis obiektu

Dzwonnica położona jest w pn.-zach. części wzgórza kościelnego między fasadą świątyni i schodami prowadzącymi do niej. Parawanowa dzwonnica stojąca na kamiennym cokole, trójarkadowa, otynkowana na rzucie wydłużonego prostokąta ustawiona dłuższym bokiem na osi pn.-pd. nakryta jest dwuspadowym daszkiem wykonanym z blachy. Elewacje od strony pn. i pd. O podziale płycinowo-ramowym przedzielone są lizenami na trzy pola z odpowiadającymi im arkadami. Elewacje boczne są gładkie, od strony pn. dobudowana niewielka przypora do której dochodzi ceglany nieotynkowany mur. Obecnie dzwonnica jest wyposażona w instalację elektryczną poruszającą w wybranych godzinach automatycznie trzema dzwonami.

Dostępność obiektu. Zabytek dostępny.

Autor noty: Oprac. dr Andrzej Gliwa, OT NID w Rzeszowie, 21.06.2024 r.