Historia

Początek budowy kościoła prawdopodobnie nastąpił niedługo po 1300 roku. Wtedy to patronat nad budową objął opat klasztoru św. Wincentego we Wrocławiu. Rozbudowa trwała długo. Prezbiterium wzniesiono jeszcze na początku XIV wieku, nawę dopiero w wieku XV a wieżę w XVI wieku. Do 1376 roku świątynia była pod wezwaniem św. Doroty. Na przełomie XVII i XVIII wieku dokonano gruntownej odnowy oraz dodano nowe barokowe wyposażenie. W 1810 roku kościół przeszedł pod patronat królewski. W 1932 roku zamontowano trzy nowe dzwony (nazwane Ölberg, Tabor i Christkönig), stary dzwon z 1592 roku został przeznaczony na dzwon pogrzebowy. W 1945 roku świątynię częściowo zniszczono (dach, polichromie, wyposażenie), odbudowano w latach 1956-58. Kolejne remonty wykonano w 1998 roku i 1999 roku.

Opis

Gotycki kościół orientowany, jednonawowy, z prostokątnym, dwuprzęsłowym prezbiterium i kwadratową wieżą od zachodu. Od północy do prezbiterium przylega zakrystia, pierwotnie kwadratowa, obecnie rozbudowana w kierunku zachodnim, od południa do nawy dobudowana około 1700 roku zbliżona w rzucie do kwadratu kruchta. W prezbiterium sklepienia krzyżowe, w nawie drewniany strop, w zakrystii kolebka z lunetami, w kruchcie kolebka. Wieża kryta dachem namiotowym, nawa, prezbiterium i zakrystia dachami dwuspadowymi, kruchta dachem pulpitowym. Kościół w całości oszkarpowany. Otwory okienne nawy i prezbiterium ostrołuczne z kamiennymi maswerkami, w południowej ścianie kruchty neogotycki, ostrołuczny portal uskokowy z XIX/XX wieku, w pd. ścianie nawy kamienny gotycki portal uskokowy z początku XIV wieku. We wnętrzu barokowy ołtarz architektoniczny z 2 poł. XVIII wieku oraz barokowa chrzcielnica z XVIII wieku.

Dostępny podczas nabożeństw.

Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 14-03-2016 r.