kościół filialny pw. św. Jadwigi, Dąbrowa
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

kościół filialny pw. św. Jadwigi

Dąbrowa

photo

W sąsiedztwie dawnego majątku rycerskiego w Dąbrowie, na porośniętym dębowym starodrzewem wzniesieniu, znajduje się kościół, który sięga swą metryką przełomu XVI i XVII wieku. Okolicznymi terenami władał wówczas możny ród baronów Kotulińskich, swoją główną rezydencję mający w pobliskim miasteczku Świerczów (obecne Miejsce). Około 1600 r. z fundacji Kacpra Kotulińskiego rozpoczęta została budowa wiejskiego kościoła w miejscowości do tej pory pozbawionej własnej świątyni.

Początkowo obiekt pełnił rolę zboru ewangelickiego, takiego wyznania byli bowiem Kotulińscy i duża część ich poddanych. W zastępstwie rezydującego w niedalekich Biestrzykowicach proboszcza msze w Dąbrowie odprawiał najczęściej jeden z wikariuszy (drugi opiekował się kościołem w Świerczowie/Miejscu). W 1654 r. nastąpiło przekazanie kościoła w Dąbrowie katolikom. Stało się to w ramach akcji kontrreformacyjnej, prowadzonej w monarchii Habsburgów po zakończeniu wojny trzydziestoletniej (1618-1648). Filią parafii Wniebowzięcia NMP kościół św. Jadwigi był przez niemal 400 lat, dopiero w 1993 r. włączony został do nowoutworzonej parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świerczowie.

W 1825 r. miała miejsce przebudowa ściany południowej, nadzorowana przez mistrza murarskiego Hasenwinkla z Namysłowa. W roku 1892 drewnianą wieżę zastąpiono nową, murowaną w stylu neoromańskim. Zwieńczona jest ona hełmem z latarnią, a budowę nadzorował kolejny z namysłowskich majstrów budowlanych, niejaki Roth. W 1906 r. wykonano nowe pokrycia siodłowych dachów, a gonty zastąpione zostały dachówkami. W części północnej znajduje się murowana zakrystia, a nad nią dawna loża kolatorska (nabożeństw słuchali w niej właściciele majątku ziemskiego). Ciężko określić styl, którego reprezentantem może być kościół św. Jadwigi. Zauważyć można wpływy historyzmu, nawiązujące zarówno do gotyku i renesansu.

Spośród oryginalnego wyposażenia i wystroju kościoła katalogi zabytków sztuki wymieniają: chór muzyczny i łączące się z nim drewniane empory, dwie stalle późnorenesansowe, gotycką rzeźbę Matki Boskiej z Dzieciątkiem z ok. 1410 r., (pochodzącą z wcześniejszego, drewnianego kościoła lub przydrożnej kapliczki. Tę tzw. Madonnę Dąbrowską ukryli w 1945/46 r. pod podłogą strychu niemieccy mieszkańcy przed wyjazdem na Zachód. Figurę dopiero w 1957 r. odnalazł proboszcz z Biestrzykowic ks. Eugeniusz Zegżuła) oraz gotycką figurę Chrystusa Zmartwychwstałego z I połowy XV w.

Charakterystyczne punkty kościoła, takie jak ołtarz, chrzcielnica i ambona wykonane zostały w wieku XVIII i reprezentują cechy barokowe, podobnie jak sprowadzony w 1904 r. z Mąkoszyc prospekt organowy. Na ścianach zobaczyć można dwa epitafia właścicieli Dąbrowy i mecenasów tutejszego kościoła – Adama Kotulińskiego oraz Leonarda von Prittwitz, oba w formie płaskorzeźbionych kartuszy herbowych.

Na przykościelnym cmentarzu zachowało się kilka poniemieckich nagrobków. Jako najciekawszy z nich przywoływany jest klasycystyczny nagrobek Wiktora i Wilhelminy von Spiegel z połowy XIX w., w formie zwieńczonego urną trójbocznego cokołu


Obiekt uzupełniony przez użytkownika Towarzystwo Przyjaciół Namysłowa i Ziemi Namysłowskiej.

Informacje ogólne

  • Rodzaj: kościół
  • Chronologia: 1600 r.
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Dąbrowa
  • Lokalizacja: woj. opolskie, pow. namysłowski, gmina Świerczów
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

uzupełnij dane tego obiektu

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy