XVII w. Kościół o wartościach historycznych, kulturowych i artystycznych.

Historia

Wieś założona zapewne przed 1305 r. Tutejszy kościół parafialny wzmiankowany w latach 1361–1410. Przed 1550 parafia w Łężycach zlikwidowana, wieś przyłączona do parafii w Dusznikach Zdroju. W latach 1554–1623 łężycki kościół, drewniany, z wolnostojącą dzwonnicą użytkowany przez protestantów. W 1623 r. przejęty przez katolików. W końcu XVII w. w złym stanie technicznym, w związku z czym w 1694 r. zbudowany kościół obecny, niewielki wczesnobarokowy, bezwieżowy, o ujednoliconej bryle, z wysoko umieszczonymi oknami termalnymi. Kościół wzniesiony razem z dwiema przybudówkami. Od pn. dobudowana do prezbiterium zakrystia nakryta sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Jej elewacje z kamieniarką złożoną z prostych obramień okiennych oraz z kamiennego portalu z narożnym sfazowaniem i zaciosem. To skutek tradycjonalizmu w lokalnym kamieniarstwie, ale też nie wykluczone, że może wykorzystany wtórnie jakiś renesansowy portal z końca XVI w. Druga przybudówka wydłużona, parterowa, z kruchtą oraz z kamiennym, listwowym portalem z datą 1694 wzniesiona od pd. przy nawie. W końcu XVII w. zachowana drewniana wolnostojąca dzwonnica lub wzniesiona nowa, na której zawieszone dzwony z lat 1601 i 1641. Wystrój elewacji kościoła zapewne wielokrotnie przekształcany w trakcie kolejnych renowacji, w obecnych formach zapewne z 1 poł. XVIII w. Formalnie jednolity, barokowy, bardzo oszczędny. W 1861 r. stara dzwonnica rozebrana. Do frontowej elewacji kościoła dostawiona murowana wieża zach., zaprojektowana na bazie projektu typowego. Licowana kamieniem, utrzymana w stylu neoromańskim szkoły berlińskiej 3 ćw. XIX w. Wykańczana zapewne przez lokalny warsztat kamieniarski, ponieważ w jej elewacji umieszczony kamienny, listwowy, późnobarokowy portal (z datą 1861). To jeden z najpóźniejszych przejawów późnego baroku na Ziemi Kłodzkiej. Następnie w latach 1867–1869 przeprowadzona renowacja wnętrza kościoła, a w 1879 przebudowana zakrystia. W końcu XIX w. wykonana neobarokowa polichromia wnętrza kościoła. Remont jego elewacji przeprowadzony w latach 1973–1975.

Opis

Łężyce położone w Górach Stołowych, na granicy Wzgórz Lewińskich. Kościół wzniesiony w górnej, pn. części wsi, murowany z kamienia i cegły, tynkowany. Salowy, z prezbiterium zamkniętym trójbocznie i z krótką nawą, nakrytymi jednym dachem. Wieża zach. czworoboczna, czterokondygnacjowa, licowana kamieniem, nakryta czterospadowym dachem z ośmioboczną latarnią z iglicą. W korpusie kościoła wysoko umieszczone okna termalne. Elewacje z wystrojem złożonym z pilastrów (na narożach elewacji frontowej i bocznych), z profilowanego gzymsu koronującego, z malowanego podziału ramowego oraz z listwowych obramień okiennych, częściowo tynkowych, częściowo malowanych. Szczyt fasady trójkątny, bez dekoracji. W elewacjach kruchty i zakrystii dwa kamienne portale, barokowy, listwowy z przewiązkami i z kluczem z datą 1694 oraz kamienny ze sfazowaniem. W wieży zwieńczonej profilowanym gzymsem koronującym otwory o łuku pełnym, w kamiennych obramieniach. W bocznej elewacji wieży kamienny, listwowy, późnobarokowy portal z datą 1861 w kluczu. W 1802 r. wyposażenie kościoła: trzy ołtarze, główny z wizerunkiem Marii Magdaleny malowanym przez malarza Brandela. W latach 1826–1860 wykonane nowe wyposażenie kościoła, w 1860 r. zrealizowana nowa polichromia ambony, a w 1880 r. zamontowane w kościele nowe organy firmy Schlag i synowie ze Świdnicy.

Zabytek dostępny przez cały rok, możliwość zwiedzania wnętrza po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.

Oprac. Iwona Rybka-Ceglecka, OT NID we Wrocławiu, 15.12.2016 r.