W 1674 roku mieszkało tam 34 Żydów, co stanowiło ponad 20% populacji. W XVIII wieku społeczność żydowska szybko się rozrastała, osiągając około 350 osób w latach 60. XVIII wieku, kiedy to zbudowano murowaną synagogę i powstała zorganizowana gmina.

Mimo zakazu osiedlania się Żydów w latach 1823-1862, populacja żydowska rosła. W 1827 roku zanotowano 312 Żydów, a pod koniec XIX wieku stanowili oni ponad 45% mieszkańców. Na początku XX wieku, w 1921 roku, Żydzi stanowili ponad połowę mieszkańców Modliborzyc (957 na 1913 mieszkańców). Społeczność żydowska posiadała synagogę, mykwę, rzeźnię rytualną, przytułek i cmentarz, a także organizacje polityczne i oświatowe. Do połowy lat 30. XX wieku we władzach gminy dominowali ortodoksi, jednak w 1936 roku przewagę zdobyli syjoniści.

Podczas II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku, Modliborzyce znalazły się pod okupacją niemiecką. W marcu 1941 roku przybyła grupa 1031 Żydów wysiedlonych z Wiednia, z których część zmarła z powodu chorób i głodu. W czerwcu 1942 roku w getcie było około 2,2 tys. Żydów. Likwidacja getta nastąpiła 19 października 1942 roku, kiedy to wszystkich Żydów deportowano do obozu w Bełżcu. Podczas okupacji Niemcy zniszczyli wszystkie obiekty należące do gminy żydowskiej.

Opis

Cmentarz żydowski w Modliborzycach został założony w XVIII w. przy drodze na Majdan (działka nr 1288). W wyniku dewastacji do dziś na cmentarzu nie zachował się żaden nagrobek. Teren cmentarza o powierzchni 0,98 ha nie jest ogrodzony.

W 2022 roku cmentarz został oznaczony pamiątkową tablicą w ramach Programu „Oznakowanie cmentarzy żydowskich na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.

Właściciel praw autorskich do opisu: Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN