„Dwór na kopcu” podkreślał status społeczny właściciela, był też centralnym punktem wielowioskowego klucza majątkowego.

Usytuowanie i opis

Grodzisko znajduje się na południe od wsi, w parku podworskim. Usytuowane jest na granicy pól ornych i podmokłych łąk, w pobliżu bezimiennego strumienia.

Obiekt wpisany został do rejestru zabytków jako „ kopiec podworski (tzw. grodzisko stożkowate)”. Jego wysokość wynosi ok. 3,5 m, kształtem przypomina kopiec o elipsoidalnej podstawie i ściętym wierzchołku. Otoczony jest fosą sześciometrowej szerokości, przechodzącą w części północnej w staw zasilany wodą ze strumienia. Długość założenia u podstawy na linii wschód-zachód wynosi 45 m, na linii północ-południe 33 m.

Historia

Gród zamieszkiwany był w późnym średniowieczu i w okresie nowożytności ( XV - XVIII w.). Stwierdzono dwie fazy jego użytkowania, XV - XVI w. i XVI/XVII - XVIII w. Budowę założenia w XV w. należy łączyć z rodem Broniszewskich, następnymi właścicielami wsi byli Suchorzewscy.

Stan i wyniki badań

Stanowisko odkryte zostało w 1987 r. W roku 1988 badania archeologiczne na obiekcie przeprowadził Janusz Tomala. Wykonano pięć wykopów o łącznej powierzchni 55 m2. Odsłonięto relikty fundamentów budynków murowanych. Stwierdzono, że w pierwszej fazie użytkowania zbudowano na kopcu wysokim na 1 m, budynek o wymiarach 10,3 x 9,4 m posadowiony na kamiennym fundamencie łączonym zaprawą glinianą. Budynek został zniszczony przez pożar. W fazie drugiej fosę w części północnej rozkopano tworząc staw, a z wybranej ziemi nadsypano kopiec nadając mu obecną formę. Postawiono na nim nowy „dwór”. Budynek posiadał sklepioną kolebkowo piwnicę o ścianach z cegieł związanych zaprawą wapienną.Na podstawie opisu inwentarza z 1771 r. wiadomo, że dwór posiadał 10 pomieszczeń (3 pokoje, 1 izba, 3 sienie, 3 komory) oraz dwie piwnice i ogrodzony był wraz z podwórzem drewnianym parkanem.

Własność wyznaniowa - obiekt dostępny z zewnątrz.

oprac. Barbara Iwanicka - Pinkosz, OT NID w Poznaniu, Pracownia terenowa w Trzebinach, 16-11-2015 r.