Historia

Bobrzany to miejscowość o genezie średniowiecznej. Wieś rozwijała się wzdłuż niedużej, krętej rzeki Iławki. Charakterystyczny układ miejscowości, z dwiema drogami ciągnącymi się równolegle wzdłuż rzeki, przechodził płynnie w graniczące z nią wsie Janowiec i Chichy. Kluczową rolę w komunikacji odgrywała droga położona na prawym brzegu Iławki. Była to część historycznego traktu prowadzącego do Kożuchowa. Pod koniec XIX lub na początku XX wieku przeprowadzono prace polegające na ujednoliceniu szerokości całego pasa drogowego. Wówczas ostatecznie ukształtowano i utrwalono przebieg trasy. Mniej więcej w tym samym czasie drogę obsadzono obustronnie dębami. Do kompozycji włączono także lipy, które rosły już wcześniej przy mostku na Iławce.

Opis

Aleja ciągnie się wzdłuż drogi powiatowej nr 1042F. Rozpoczyna się na południu Bobrzan przy rozjeździe dróg w kierunku Małomic i Bukowiny Bobrzańskiej, a kończy na północy przy skrzyżowaniu z drogą krajową nr 12. Drzewa rosną nieprzerwanie na całej długości miejscowości kończąc się równo z jej granicami administracyjnymi. Trasa przebiega przez obszar zabudowany, pola i fragment lasu. W trzech miejscach przecina ją rzeka Iławka, a raz wiadukt kolejowy. Pod względem składu gatunkowego aleję można podzielić na trzy odcinki. Dwa dłuższe, skrajne fragmenty tworzy łącznie 221 dębów czerwonych, natomiast krótki środkowy odcinek składa się z 9 lip drobnolistnych i szerokolistnych. Uzupełnienie stanowią 4 dęby szypułkowe, 2 jesiony wyniosłe, 2 robinie białe, klon pospolity i brzoza brodawkowata. Obwody pni dębów czerwonych mieszczą się w przedziale 175-450 cm, natomiast lip 258-327 cm. Drzewa rosną w regularnym rytmie co 10 metrów. 

Oprac. Anna Jackiewicz, OT NID w Zielonej Górze, 30.07.2025 r.