kościół ewangelicki, ob. rzymskokatolicki parafialny pw. św. Wojciecha, Międzyrzecz
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

kościół ewangelicki, ob. rzymskokatolicki parafialny pw. św. Wojciecha

Międzyrzecz

photo

Kościół w Międzyrzeczu jest obiektem o bogatej historii oraz ciekawej architekturze. Obiekt ten został zaprojektowany jako świątynia klasycystyczna, a jej projektantem był Gustav Cardinal von Widdern. Zmiany w projekcie wprowadził Karl Friedrich Schinkel.

Historia

Kościół wybudowano w latach 1828-1833 na miejscu istniejącej wcześniej kaplicy ewangelickiej z 1609 roku. Obiekt uległ zniszczeniu w wyniku pożaru miasta w 1666 roku. Jeszcze w tym samym roku, z pomocą ewangelików z Torunia, Gdańska i Lipska oraz okolicznych osób, został odbudowany. Po kolejnych pożarach świątynię odbudowywano w 1733 r. i, po raz ostatni, dzięki wsparciu Wilhelma III oraz datkom prywatnym, w latach 1828-1833.  Autorem projektu był Gustav Cardinal von Widdern. Ostateczną formę nadał budowli Karla Friedricha Schinkel. Projekt świątyni po naniesionych poprawkach nabył cechy „Kościoła typowego”. Konsekracja obiektu odbyła się w 1834 r., w rocznicę urodzin Fryderyka Wilhelma III.  Po roku 1945 świątynia  przeszła w ręce kościoła katolickiego, otrzymała wezwanie św. Wojciecha i podlegała pod parafię pw. św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu. W 1978 r. kościół został podniesiony do rangi świątyni parafialnej.

Opis

Klasycystyczny kościół pw. św. Wojciecha jest wkomponowany w pn. pierzeję przyrynkową, lekko cofnięty w stosunku do linii zabudowy. Jest świątynią salową, założoną na planie prostokąta, z wyodrębnioną wewnętrzną apsydą. Na osi budynku, po stronie pd., dostawiono czworoboczną wieżę przekrytą hełmem obeliskowy zwieńczonym kulą z krzyżem. Trójosiową fasadę wieńczy masywny trójkątny tympanon. W podwójnie spiętrzonej arkadzie wykonano wejścia oraz okna doświetlające wnętrze. Motyw spiętrzonej arkady powtórzono w wieży kościelnej. Elewacje artykułowane są gzymsami: wieńczącym i międzykondygnacyjnym. Wewnątrz rytmicznie ustawione kanelowane filary prowadzą wzrok ku ołtarzowi, w którym znajduje się kopia obrazu Wniebowstąpienie Chrystusa. W świątyni założono płaskie stropy, jedynie w apsydzie  został wykonany półokrągły strop pseudokasetonowy.  Przy bokach  dzwonnicy dostawiono klatki schodowe prowadzące na empory.

Dostęp do zabytku ograniczony. Możliwość zwiedzania wnętrza po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.

oprac. Piotr Pachut, OT NID w Zielonej Górze, 31-08-2017 r.

Bibliografia

  • Zabytki północnej części województw lubuskiego, red. J. Lewczuk. B. Skaziński. Zielona Góra-Gorzów Wlkp. 2004 r., s. 92-93.
  • Opaska J.,  Projekty typowe, Karl Friedricha Schinkla i świątynie ewangelickie w Międzyrzeczu, Gliśnie i Rogozińcu,  [w:] Ziemia międzyrzecka. Śladami historii, Międzyrzecz 2006 r.,  s. 245-265.

Informacje ogólne

  • Rodzaj: kościół
  • Chronologia: 1828 - 1833
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Międzyrzecz
  • Lokalizacja: woj. lubuskie, pow. międzyrzecki, gmina Międzyrzecz - miasto
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy