Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Kościół ewangelicki, ob. muzeum

Rakoniewice

photo

Dawny kościół ewangelicki z 1763 r. jest cennym przykładem drewnianego budownictwa sakralnego, konstrukcji szkieletowej w Wielkopolsce. W 1974 r. przekazany został Muzeum Pożarnictwa i zaadaptowany na cele wystawiennicze Wielkopolskiego Muzeum Pożarnictwa (oddziału zamiejscowego Centralnego Muzeum Pożarnictwa w Mysłowicach).

Historia

Pierwotny kościół ewangelicki wzniesiony został ok. 1662 r. z inicjatywy Krzysztofa Grzymułtowskiego, kasztelana poznańskiego. Obecny wybudowany w konstrukcji szachulcowej w 1763 r., usytuowany jest przy północno - zachodnim narożniku rynku miasta, w eksponowanym miejscu, co świadczy o dominującej roli ewangelików w Rakoniewicach w tamtym okresie. Do kościoła w 1781 r. dobudowana została od zachodniej strony, drewniana, oszalowana wieża, na rzucie kwadratu. Na wieży zainstalowano zegar z oryginalnym mechanizmem z 1781 roku i zamontowano dzwony. Dach i kopuła hełmu wieży pokryte były gontami, hełm zakończony iglicą. Istniejący wokół kościoła cmentarz, pod koniec XVIII wieku przeniesiony został w północną część miasta. Kościół był remontowany w 1933 roku. Po II wojnie światowej opuszczony i zdewastowany został wyremontowany w latach 70. XX. W 1974 r. przekazany Muzeum Pożarnictwa został zaadaptowany na cele wystawiennicze Wielkopolskiego Muzeum Pożarnictwa (oddział zamiejscowy Centralnego Muzeum Pożarnictwa w Mysłowicach). Muzeum prezentuje eksponaty dokumentujące historię i tradycje Straży Pożarnej na terenie Wielkopolski.

Opis

Dawny kościół usytuowany w centrum Rakoniewic przy północno - zachodnim narożniku rynku, na wydzielonej ogrodzonej działce.

Kościół zwrócony prezbiterium na pd.-wsch. wzniesiony na planie prostokąta, z wysoką wieżą od frontu. Korpus główny kościoła jest nakryty dachem dwuspadowym, a wieża zwieńczona hełmem bagnistym z latarnią. Wszystkie połacie dachu oraz hełm są pokryte blachą cynkową.

Budowla jest drewniana konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem glinianym, miejscami wymienionymi na cegły, z otynkowanymi na biało polami. Dobudowana później wysoka wieża konstrukcji słupowej, z dwoma wydzielonymi zadaszeniami została oszalowana pionowo deskami.

Wnętrze kościoła salowe, nakryte pozorną kolebką, z poprzecznym podciągiem wspartym na kroksztynach w części środkowej z datą „1933”. Po obu stronach dwukondygnacyjne balkony wsparte na profilowanych słupach z mieczami, nakrytymi stropami belkowymi. W narożniku pd.-wsch. pod balkonem wydzielona jest kruchta.

Kościół jest dostępny. Bliższe informacje podane są na stronie internetowej Wielkopolskiego Muzeum Pożarnictwa w Rakoniewicach; www.wmp-muzeum.psp.wlkp.pl

Oprac. Radomiła Banach, OT NID w Poznaniu, 21.10.2015 r.

Bibliografia

  • J. Łukaszewicz, Krótki opis historyczny kościołów parochialnych w dawnej diecezji poznańskiej, Poznań 1858, s.474.
  • Drewniane kościoły w Wielkopolsce, koncepcja, teksty i wybór fotografii P. Maluśkiewicz, Poznań 2004, s. 216.
  • Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. V, z. 28: powiat wolsztyński, Warszawa 1970, s. 23.

Informacje ogólne

  • Rodzaj: kościół
  • Chronologia: 1763 r.
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Kościelna 1, Rakoniewice
  • Lokalizacja: woj. wielkopolskie, pow. grodziski, gmina Rakoniewice - miasto
  • Właściciel praw autorskich do opisu: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

Mapa Google

Geoportal

Zobacz także w najbliższej okolicy