Kamienica, ob. budynek biurowy, Zielona Góra
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

Kamienica, ob. budynek biurowy

Zielona Góra

photo

Przykład kamienicy z bogatym wystrojem architektonicznym, stanowiącej istotny element w układzie przestrzennym miasta.

Historia

Proces kształtowania się poszczególnych stref i ulic przedmieść Zielonej Góry rozpoczął się już w XIV wieku. Rozrastające się miasto potrzebowało terenów pod zabudowę mieszkalną, handlową i rzemieślniczą. Obszar, na którym znajduje się kamienica, wykształcił się za murami obronnymi dość późno, dopiero bowiem w XVII wieku. Przedmieście to, zwane Dolnym, jest już widoczne na mapie z 1784 roku. Ukazano tam m.in. ob. al. Niepodległości, która była w tym czasie polną drogą przecinającą pola i miejskie ogrody. Dopiero gdy do Zielonej Góry dołączono w 1871 r. linię kolejową, drogę poddano regulacji i wytyczono przy niej działki pod przyszłą zabudowę, ukształtowaną głównie u schyłku XIX i na pocz. XX wieku. Na temat kamienicy zachowała się część dokumentacji archiwalnej. Wynika z niej, że w 1888 r. Selma Heider wystąpiła z wnioskiem o budowę domu. Projekt budowli wykonał mistrz murarski i cieśla Tubisch. W 1945 r. obiekt stał się własnością samorządową. W okresie powojennym przebudowie uległo wnętrze budynku. Obecnie kamienica stanowi własność prywatną. Bryła obiektu zachowana w pierwotnym stanie bez większych przekształceń. Obiekt należy do reprezentacyjnych budowli miasta. Kamienica wzniesiona w konwencji eklektyzmu, powszechnego dla architektury 2. poł. XIX wieku.

Opis

Budynek wolno stojący, usytuowany w północno-wschodniej części miasta, u zbiegu al. Niepodległości i ul. Bankowej, na działce ogrodzonej płotem. Na teren posesji prowadzą dwa wjazdy - od strony al. Niepodległości i od strony ul. Bankowej. Działka częściowo zadrzewiona. Kamienica wzniesiona na rzucie czworoboku, z płytkimi ryzalitami na elewacjach północnej i zachodniej, trójkondygnacyjna z użytkowym poddaszem, podpiwniczona. Ceglane elewacje z otworami okiennymi ujętymi plastycznymi obramieniami, z naczółkami wypełnionymi motywami dekoracyjnymi. Całość koronuje wydatny gzyms na konsolach. Na elewacji północnej trójosiowy ryzalit z wieńczącą go attyką. Elewację zachodnią zaakcentowano skromniejszym, dwuosiowym pseudoryzalitem. Zachowana pierwotna stolarka okienna i wewnętrzna stolarka drzwiowa.

Dostęp do zabytku ograniczony. Własność prywatna.

Oprac. Krzysztof Słowiński, OT NID w Zielonej Górze, 08.07.2014 r.

Bibliografia

  • B. Bielinis-Kopeć (red.), Zabytki Zielonej Góry, Zielona Góra 2007.
  • Bujakiewicz Z., Krajobraz materialny i społeczny Zielonej Góry od końca XVIII do połowy XX wieku, Zielona Góra 2003.
  • Janowska W., Zielona Góra. Wytyczne konserwatorskie do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, Zielona Góra 2004.
  • Kaczmarczyk Z., Wędzki A. (red.), Studia na początkami i rozplanowaniem miast nad środkową Odrą i dolną Wartą, Zielona Góra 1970.
  • Kowalski S., Zabytki Środkowego Nadodrza, Zielona Góra 1976.
  • Strzyżewski Wojciech (red.), Historia Zielonej Góry. Dzieje miasta do końca XVIII wieku, t. 1, Zielona Góra 2011.
 

 

Informacje ogólne

  • Rodzaj: kamienica
  • Chronologia: 4. ćw. XIX w.
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: al. Niepodległości 25, Zielona Góra
  • Lokalizacja: woj. lubuskie, pow. Zielona Góra, gmina Zielona Góra
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy