Kościół filialny pw. św. Marii Magdaleny, Boroszów
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

Kościół filialny pw. św. Marii Magdaleny

Boroszów

photo

Kościół w Boroszowie jest jednym z siedemnastu kościołów drewnianych w powiecie oleskim i jednym z niemal siedemdziesięciu w woj. opolskim. Pochodzące w większości z XVII i XVIII w. świątynie, otoczone starodrzewiem i cmentarzami, są nierozerwalnie związane z krajobrazem wsi opolskiej. Jako najstarsze przykłady budownictwa drewnianego są jednymi z najcenniejszych elementów dziedzictwa kulturowego regionu.

Historia

Kościół był wzmiankowany po raz pierwszy w 1679, a następnie w 1697 roku. Według zapisów z przeprowadzonych wizytacji był to budynek drewniany, wzniesiony „w odległych czasach”, posiadał wolnostojącą dzwonnicę, był zaniedbany i wymagał remontu. W 1723 r. kościół był tak zniszczony, że zalecano jego zamknięcie i całkowitą odbudowę, co nastąpiło prawdopodobnie ok. 1731 roku. Gruntowny remont o dużym zakresie prac przeprowadzono już w roku 1773. W 1884 r. stan świątyni określono jako dobry, znajdowały się w nim m.in. ambona i nowe organy, a także stacje Drogi Krzyżowej oraz kilka rzeźb i obrazów. W 1902 r. nową podłogą przykryto cztery marmurowe płyty nagrobne rodziny Paczeńskich, dawnych właścicieli Boroszowa. Znajdują się one po pn. stronie kościoła, w pobliżu ambony. W tym roku została także wykonana nowa polichromia.

Kolejne większe remonty miały miejsce w m.in. latach 1965, 1988,1997, 2010; w 2014 r. rozpoczęto renowację organów.

Opis

Kościół należy do parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej i św. Jacka w Biskupicach.

Orientowany, usytuowany ok. 700 m na wsch. od głównej drogi i ok. 60 m na pn. od drogi do Biskupic, otoczony cmentarzem. Na pn. od kościoła teren opada stromo w kierunku parku podworskiego i stawu. Kościół zbudowany jest w konstrukcji zrębowej (korpus) i słupowej (wieża). Bryłę tworzą: czterokondygnacyjna wieża przykryta ośmiobocznym dachem namiotowym, krótka nawa kryta dachem dwuspadowym o kalenicy na wysokości okapu wieży oraz znacznie niższe i węższe prezbiterium, zamknięte trójbocznie, z zakrystią przyległą od północy. Dachy pokryte są gontem oraz blachą (nad wieżą). Wszystkie ściany zewnętrzne szalowane są pionowymi deskami. Do wnętrza kościoła prowadzą trzy wejścia - w przyziemiu wieży, pośrodku pn. elewacji nawy oraz przez zakrystię. Prezbiterium przekryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym, nawa płaskim stropem drewnianym. Wystrój kościoła pochodzi głównie z XVIII w., w jego skład wchodzą rokokowo-klasycystyczny ołtarz, ambona, obrazy oraz drewniane figury św. Jana Nepomucena i św. Franciszka z przełomu XVIII i XIX wieku. Organy zostały sprowadzone w 1902 r. z okolic Tarnowskich Gór. Klasycystyczny chór z tralkową balustradą wsparty jest na dwóch opracowanych snycersko słupach, dostępny schodami prowadzącymi z wieży. Przy kościele eksponowane są dwie tablice epitafijne, odnowione w 2014 roku.

Zabytek z zewnątrz ogólnodostępny, wnętrza dostępne podczas nabożeństw lub po uzgodnieniu z księdzem proboszczem.

Oprac. Ewa Kalbarczyk-Klak, NID, OT Opole, 25.07.2014 r.

Bibliografia

  • Ks. Joszko B., Parafia Biskupice koło Olesna. Z dziejów kultury i życia religijnego, Opole 2006.
  • Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, t. VII, z. 10, red. T. Chrzanowski i M. Kornecki, s. 3.
  • Emmerling D., Wierzgoń A., Opolskie kościoły drewniane, Opole 2006, s. 20-21.

Informacje ogólne

  • Rodzaj: kościół
  • Chronologia: 1731
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Boroszów
  • Lokalizacja: woj. opolskie, pow. oleski, gmina Olesno - obszar wiejski
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy